Χριστίνα Λαμπροπούλου: Το μέλλον δεν είναι ποτέ τοίχος και αδιέξοδο. Είναι πάντα ανοιχτός ορίζοντας με φως

Σε αυτή τη συνέντευξη αφήνω τον πρόλογο στην καλεσμένη. Είναι, άλλωστε χειμαρρώδης, αυθεντική, φύσει αισιόδοξη και θέσει μαχητική: Κυρίες και κύριοι, η Χριστίνα – Μαρία Λαμπροπούλου, Αντιπρόεδρος του 1ου Σοροπτιμιστικού Ομίλου Βόλου.

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τη σημερινή «φιλοξενία». Η συνάντησή μας αυτή με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενη. Η πρώτη μας γνωριμία, η οποία φαίνεται πως εξελίχθηκε σε μία ιδιαίτερη και βαθιά φιλία, έγινε τον Οκτώβριο του 2019 όταν συμμετείχα στο πάνελ των ομιλητών  κατά τη συν-παρουσίαση  από τον Ελληνογαλλικό Σύνδεσμο, το Σύνδεσμο Αποφοίτων της Ελληνογαλλικής Σχολής και τον 1ο Σοροπτιμιστικό Όμιλο Βόλου του υπέροχου βιβλίου σου «Το άνθος της Ζωής». Εκεί ήταν και η πρώτη επαφή με τα γραφόμενά σου αρχικά και κατόπιν με εσένα την ίδια. Να που τώρα, λοιπόν, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Βρίσκομαι στη θέση να “με παρουσιάζεις» .

 

Η λέξη ΣΟΡΟΠΤΙΜΙΣΜΟΣ (Soroptimist) προέρχεται από τις δύο λατινικές λέξεις SOROR – Αδελφή / γυναίκα και OPTIMA – Η καλλίστη. Σήμερα ερμηνεύεται «Η Γυναίκα για το καλύτερο». Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με την κοινωνική προσφορά και ποιο ήταν το έναυσμα που πυροδότησε την απόφασή σου να συμμετέχεις ενεργά στον 1ο Σοροπτιμιστικό Όμιλο Βόλου;

 

Η  λέξη σοροπτιμισμός,  όπως πολύ σωστά γνωρίζεις, προέρχεται από τις λατινικές λέξεις soror – αδερφή/γυναίκα και optima – καλλίστη/άριστη και ερμηνεύεται σαφώς ως “η γυναίκα για το καλύτερο- η γυναίκα για το άριστο». Ο Διεθνής Σοροπτιμισμός, που εφέτος γιορτάζει τα 100 χρόνια δυναμικής παρουσίας του, αφού η ιστορία του ξεκίνησε από το Όκλαντ της Καλιφόρνια το 1921, είναι αφοσιωμένος σε έναν κόσμο όπου οι γυναίκες και τα κορίτσια θα πετύχουν να αναπτύξουν τις ατομικές και συλλογικές δυνατότητές τους, θα πραγματοποιήσουν τους στόχους τους και θα έχουν μια ισότιμη φωνή στη δημιουργία δυνατών και  ειρηνικών κοινοτήτων, παγκοσμίως. Είναι ένας παγκόσμιος εθελοντικός οργανισμός που εργάζεται για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των γυναικών και των κοριτσιών. Το δίκτυο εθελοντριών του απαριθμεί 90.000 περίπου μέλη σε 130 χώρες και περιοχές και δραστηριοποιείται σε τοπικό εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Η πρώτη δική μου επαφή με το σοροπτιμισμό έγινε κάπου στα τέλη του 2009, αμέσως μετά το διαζύγιό μου, σε μία δύσκολη ψυχολογική περίοδο για εμένα ως διαζευγμένη-μητέρα μιας κόρης σε μία επαρχιακή πόλη, όταν σοροπτιμίστρια – οικογενειακή φίλη μου πρότεινε πως εάν και εφόσον σε μία πόλη, όπως είναι ο Βόλος, ήθελα να ανοίξω τους ορίζοντες μου και να διευρύνω τον τρόπο σκέψης μου, καθώς και να έχω παράλληλα την ευκαιρία να συναντώ και ν’ ανταλλάσσω απόψεις με γυναίκες δυναμικές και δημιουργικές, διαφορετικών επαγγελμάτων, ηλικιών, ιδεών στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο, έπρεπε να έρθω σε επαφή με το σοροπτιμισμό. Όταν άκουσα πως και ο στόχος ήταν να στηρίξουμε άλλες γυναίκες και να βοηθήσουμε στην ενδυνάμωσή τους είπα εδώ είμαστε. Και κάπως έτσι έγινε η πρώτη μου επαφή.

 

Τι είναι πρακτικά ο 1ος Σοροπτιμιστικός Όμιλος Βόλου και τι σημαίνει να είσαι Αντιπρόεδρος του Ομίλου;

 

Ο 1ος Σοροπτιμιστικός Όμιλος Βόλου νομίζω πως είναι για μένα η ιστορία των γυναικών της πόλης που με ταπεινότητα, δυναμισμό, θέληση και ενσυναίσθηση κατάφεραν να δώσουν το δικό τους στίγμα μέσα από τον εθελοντισμό, αλλά και το τεράστιο έργο τους καθώς και τη δική τους πινελιά στη  σημερινή μορφή της πόλης. Ο 1ος Σοροπτιμιστικός Όμιλος Βόλου ιδρύθηκε το 1963 και πλησιάζει τα 60 χρόνια ύπαρξης και προσφοράς στο Βόλο. Εξαιρετικές γυναίκες έγραψαν τη δική τους ιστορία μέσα από τον όμιλο. Με πολυάριθμες εκδηλώσεις, δράσεις και ενέργειες που στόχο είχαν την ενημέρωση των γυναικών σε θέματα υγείας, εκπαίδευσης, ψυχολογίας, ιστορίας, ηγεσίας, τεχνολογίας, κοινωνιολογίας, έμφυλης βίας, οικονομίας, δικαιοσύνης, αλλά και την παρουσίαση και ανάλυση σύγχρονων θεμάτων και πλήθος πολιτιστικών εκδηλώσεων έδωσαν και δίνουν όλα αυτά τα χρόνια ένα δυναμικό παρόν. Τα έργα πολλά. Ενδεικτικά κάποια από αυτά είναι ο μαστογράφος στο Αχιλλοπούλειο Νοσοκομείο Βόλου,  η στήριξη στη Στέγη Κακοποιημένης Γυναίκας της Μέριμνας, η παρουσία στη Στέγη Φιλοξενίας Ανηλίκων (που τώρα πλέον δεν υπάρχει), το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, οι χιλιάδες δεντροφυτεύσεις  στις πλαγιές της Μαγνησίας, το άγαλμα «στη Μάνα» του Ν.  Ίκαρη στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου στην παραλία. Επιπλέον, η  ομάδα βιβλίου που έχει ιδρύσει ο  όμιλός μας μαζί με το Σορπτιμιστικό όμιλο Βόλου Θέτις, η συμμετοχή σε παρουσιάσεις βιβλίων, κινηματογραφικές προβολές, θεατρικές παραστάσεις, που έχουν να κάνουν με θέματα που αφορούν τις γυναίκες, η διοργάνωση-συμμετοχή και παρακολούθηση εκθέσεων  και πολλών άλλων δραστηριοτήτων σε συνεργασία και με τις άλλες γυναικείες οργανώσεις και συλλόγους της πόλης μας, όπως η ΧΕΝ Βόλου, ο Ελληνογαλλικός Σύνδεσμος, ο Σύνδεσμος Αποφοίτων Ελληνογαλλικής Σχολής, το Λύκειο Ελληνίδων,  η ΕΛΕΠΑΠ Μαγνησίας, η ΦΛΟΓΑ Μαγνησίας  και πολλοί ακόμα φορείς, είναι κάποια από όλα όσα κάνουμε και μας κρατούν διαρκώς σε εγρήγορση. Ακόμα και σε συνθήκες καραντίνας και κορονοιού καταφέραμε στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς να δώσουμε ένα δυνατό παρόν στις 16 ημέρες ακτιβισμού γνωστές ως orange days, οι οποίες διαρκούν από την 25η Νοεμβρίου – παγκόσμια ημέρα ενάντια στην κακοποίηση των γυναικών – έως την 10η  Δεκεμβρίου – ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Διεθνούς Σοροπτιμισμού. Συγκεκριμένα στο πλαίσιο των Εκδηλώσεων που έχουν να κάνουν με τη φωταγώγηση εμβληματικών κτιρίων ή σημείων της κάθε πόλης σε χρώμα πορτοκαλί (το χρώμα του ήλιου αλλά και το ακριβώς αντίθετο του μωβ στη χρωματική παλέτα που έχουν οι μελανιές στο σώμα των θυμάτων βίας) φωταγωγήσαμε μαζί με τον Όμιλο Θέτις τμήμα του Λιμενοβραχίονα «Κορδόνι» της πόλης δίνοντας το δικό μας μήνυμα, το δικό μας ΟΧΙ απέναντι σε κάθε μορφής βίας. Επιπλέον, το  2021 μέσα από πλήθος δραστηριοτήτων σε τοπικό και εθνικό επίπεδο στόχος μας είναι να τιμήσουμε την Ελληνίδα γυναίκα και Ελληνίδα αγωνίστρια με τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και 100 χρόνων Διεθνούς Σοροπτιμισμού. Μείνετε, λοιπόν, συντονισμένοι. Άλλωστε, ο 1ος Σοροπτιμιστκός όμιλος έχει αναλάβει να βοηθήσει στην αναζωπύρωση του σοροπτιμισμού και στη δική σας πόλη, τη Λάρισα και αυτό αποτελεί έναν από τους άμεσους στόχους μας. Χρειαζόμαστε λοιπόν τη βοήθεια από νέες δυναμικές Λαρισαίες.  Προσβλέπουμε και στη δική σου στήριξη για το σκοπό αυτό της κινητοποίησης και προσέλκυσης δυναμικών γυναικών με όραμα.

Εκδηλώσεις, δράσεις, ομιλίες. Κουράζεται κάποτε ο εθελοντής;

 

Κουράζεται πολλές φορές. Ο εθελοντής έχει ταυτόχρονα την οικογένεια του, την εργασία του, τους προσωπικούς του στόχους, τις δικές του ανάγκες. Συχνά νιώθει πως οι δυνάμεις του τον εγκαταλείπουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρίσκεσαι πάντοτε σε εγρήγορση. Δεν είναι εύκολο να βρίσκεσαι πάντοτε παντού. Η πνευματική και η σωματική κούραση είναι συχνό φαινόμενο. Όπως και να το κάνουμε οι αυξημένες απαιτήσεις της προσωπικής ζωής δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για εθελοντική δράση. Και εκεί ακριβώς είναι που πρέπει να εφεύρεις χρόνο. Και εκεί θυσιάζεις συχνά-πυκνά ώρες ύπνου, ώρες ξεκούρασης, ώρες χαλάρωσης, ακόμα και Σαββατοκύριακα. Είναι, άλλωστε,  και πολλές φορές εκείνες που αναρωτιέσαι εάν όλο αυτό που κάνεις και όλη αυτή η προσπάθειά σου θα έχει κάποιο αποτέλεσμα. Εάν θα μπορέσεις να κάνεις τον κόσμο έστω και λίγο καλύτερο. Συνήθως, όλα αυτά τα σκέφτεσαι όταν πέφτεις για ύπνο. Όμως μόλις ξεκουραστείς λίγο το βράδυ, το επόμενο πρωί ξυπνάς με νέα διάθεση και με όρεξη για κάτι καινούριο. Είναι σαν κάτι μέσα σου να σου λέει πως πρέπει να συνεχίσεις. Θεωρώ πως η δράση είναι τρόπος ζωής και επιλογή. Συνηθίζεις και τότε η αδράνεια δε σου ταιριάζει. Η έλλειψη δράσης φαίνεται να σε κουράζει περισσότερο. Το βέβαιο είναι πως αυτό που έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης στην «Ασκητική» « ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο, αν χαθεί εγώ θα φταίω» πρέπει να το πιστεύεις τη στιγμή που αποφασίζεις να ασχοληθείς με τον εθελοντισμό. Άμα το πιστεύεις θα «φτιάξεις» το χρόνο και θα βρεις τον τρόπο να βρεις το νέο ρυθμό στη ζωή σου. Προσωπικά, έχοντας ασχοληθεί με τον κλασσικό και μοντέρνο χορό από πολύ μικρή νομίζω πως γνωρίζω πώς να βρίσκω πάντα το ρυθμό μου και να «χορεύω» όπως θέλω και όπως αρμόζει στην κάθε περίπτωση, αλλά πάντα με τη ψυχή και όχι τόσο με το σώμα.

 

Αντιλαμβάνομαι ότι ο ο σοροπτιμισμός είναι πολλά περισσότερα από μια οργάνωση. Είναι μια ιδέα, ένας τρόπος σκέψης, μια μέθοδος ζωής. Αλλοιώνεται αυτό στο πέρασμα των χρόνων ή η βαθιά φιλία που ενώνει τα μέλη και προσφέρεται απλόχερα σε όλους τους ανθρώπους και με κάθε τρόπο είναι πάντα πάνω από όλα;

 

Ο σοροπτιμισμός και γενικότερα ο εθελοντισμός, αφού ταυτόχρονα είμαι και μέλος στη ΧΕΝ Βόλου, στο Λύκειο Ελληνίδων, ενώ στηρίζω πολλές φορές την προσπάθεια της ΦΛΟΓΑΣ Μαγνησίας, είναι πάντοτε ένας τρόπος σκέψης και μία μέθοδος ζωής. Ειδικά στο σοροπτιμισμό η φιλία των μελών-γυναικών που προκύπτει μέσα από την ένωση της διαφορετικότητας (διαφορετικά επαγγέλματα, ηλικίες, απόψεις) είναι ταυτόχρονα και μία πρόκληση για να δημιουργήσεις, να μάθεις, να κατανοήσεις τις άλλες γυναίκες που είναι δίπλα σου και ταυτόχρονα να εξελιχθείς,  να γίνεις καλύτερος για τον εαυτό σου, τις γυναίκες, την κοινωνία. Soror optima όπως ήδη είπαμε. Άλλωστε οι αρχαίοι έλεγαν “παν μέτρο άριστον». Αυτό και μόνο του ως έκφραση πρέπει να μας προβληματίζει. Είναι άραγε το μέτρο στη ζωή ένας άριστος τρόπος να τη ζήσουμε ή μήπως στη ζωή πρέπει ως μέτρο να έχουμε το άριστο; Όπως και να έχει «αιέν αριστεύειν» και ότι σε βοηθάει να αριστεύεις, να νιώθεις καλά για εσένα και ακόμα καλύτερα σίγουρα μένει αναλλοίωτο στο χρόνο. Η αγάπη δεν επιδέχεται στρεβλώσεις και οι πράξεις μας όταν προέρχονται από την καρδιά μας μένουν για πάντα. Όταν αυτή η πράξη αγάπης λέγεται πραγματική φιλία τότε σίγουρα υπάρχει και προπορεύεται.

 

Ποιοι οι λόγοι, θεωρείς, που ακόμη στις μέρες μας η γυναίκα χρειάζεται βοήθεια, παρά την εξέλιξη των κοινωνιών και την χειραφέτηση των ίδιων;

 

Σήμερα η χειραφέτηση των γυναικών και η εξέλιξη των κοινωνιών αφορά μόνο το δυτικό κόσμο. Όλοι γνωρίζουμε πως οι γυναίκες που έχουν γεννηθεί στο δυτικό κόσμο είναι τυχερές από την ημέρα της γέννησής τους σε σχέση με τις υπόλοιπες Έχουν πρόσβαση σε ολοκληρωμένες μεθόδους εκπαίδευσης, σε πόσιμο νερό, σε σωστό τρόπο διατροφής, άσκησης και διαβίωσης, σε συνθήκες γυναικείας υγιεινής και καθαριότητας, σε νομικό και θεσμικό πλαίσιο, που αν και ακόμα απαιτεί βελτιώσεις, ωστόσο τις υποστηρίζει. Όμως αυτό δε συμβαίνει παντού. Υπάρχουν  πολλά εκατομμύρια γυναικών που ζουν σε χώρες όπου η ενδοοικογενειακή βία δεν απαγορεύεται, πολλά εκατομμύρια γυναικών που δε γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή και δε τολμούν καν να ζητήσουν να μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν, εκατομμύρια γυναικών που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή  ή πρόκειται να υποστούν, πολλές γυναίκες οι οποίες διακινούνται μέσω καναλιών εμπορίας ανθρώπων (trafficking), πολλά μικρά κορίτσια που παντρεύονται πριν την ενηλικίωσή τους και πριν την ηλικία των 15 ετών, ενώ υπάρχουν ακόμα χώρες όπως η Σομαλία που νομοθετούν υπέρ των γάμων μεταξύ ανηλίκων. Επιπλέον, το φαινόμενο της έμφυλης βίας και της σεξουαλικής κακοποίησης κυρίως μέσα στην πανδημία φαίνεται πως ακόμα και στις πολιτισμένες χώρες  ξεπερνά κάθε προηγούμενο. Και όσο και αν μιλάμε για χειραφέτηση οι γυναίκες φαίνεται να υστερούν σε σχέση με τους άντρες στη λήψη πολιτικών, οικονομικών, νομικών αποφάσεων, στην κατοχή σημαντικών θέσεων στον εργασιακό χώρο, στην ηγεσία. Το φαινόμενο της «γυάλινης οροφής» και όλων εκείνων των αόρατων στερεοτύπων, προκαταλήψεων και απόψεων υπάρχει ακόμα και σήμερα. Διαβάζω αυτές τις μέρες το βιβλίο «Αόρατες Γυναίκες» της Caroline Criado Perez και έχω συγκλονιστεί για το πόσο ο κόσμος είναι φτιαγμένος για τους άντρες, ακόμα και στις λεπτομέρειες της απλής καθημερινότητας. Μπορεί σημαντικές θέσεις να καταλαμβάνονται από γυναίκες όπως η Καμάλα Χάρις, η Άνγκελα Μέρκελ. η Κριστίν Λαγκάρντ, η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, όμως χρειαζόμαστε περαιτέρω ενίσχυση και ενδυνάμωση. Άλλωστε, όχι πολλά χρόνια πριν, όταν ήμουν μικρή και έλεγα πως θέλω να σπουδάσω, κάποιοι στο Βόλο με κοιτούσαν περίεργα και λίγο καχύποπτα. Παρότι μεγαλωμένη με τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, που πάντα κατέληγαν σε ένα ευτυχισμένο γάμο που επιστέγαζε τη γυναικεία ευτυχία άσχετα εάν η γυναίκα  έπρεπε να ξεχάσει σχολείο, σπουδές και πλήρες ωράριο εργασίας, προσωπικά, λόγω και της οικογένειας από την οποία προέρχομαι, το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να μάθω να οδηγώ να σπουδάσω και να γίνω οικονομικά ανεξάρτητη μέσω της εργασίας μου. Φαίνεται  πως το όνειρό μου ήταν η ανεξαρτησία. Αυτό μου είχαν μάθει.  Δύσκολα όμως έλεγες τότε κάτι τέτοιο σε μια επαρχιακή πόλη.  Όταν έδωσα δε εξετάσεις για το μεταπτυχιακό μου στην ΑΣΟΕΕ τη στιγμή που περίμενα να ανοίξει η πόρτα για να ξεκινήσει η προφορική μου εξέταση, συμφοιτητής μου είπε το εξής: «σιγά μην περάσουν γυναίκα…» και όμως τελικά πέρασαν γυναίκα. Και πέρασε μία γυναίκαι σε ένα χώρο ανδροκρατούμενο καθαρά, χώρο οικονομικών και επιχειρήσεων. Αυτό συνέβη στις 8 Μαρτίου 1995, ημέρα εορτασμού της παγκόσμια ημέρας της γυναίκας. Νομίζω πως ως εποχή ενδεικτική της νοοτροπίας δεν είναι τόσο παλιά…

 

Μετά τη δημόσια αναφορά της κυρίας Σοφίας Μπεκατώρου για όσα υπέστη στον χώρο του αθλητισμού αλλά και όσα ακολούθησαν στον χώρο του θεάτρου, θεωρείς ότι είναι μια περίοδος αλλαγής, η εποχή που διανύουμε; Είναι η κοινωνία έτοιμη να  σηκώσει το χαλί και να κοιτάξει κατάματα όσα τόσα χρόνια έκρυβε;

 

Δε γνωρίζω εάν η κοινωνία είναι έτοιμη να σηκώσει το χαλί και να κοιτάξει κατάματα όσα τόσα χρόνια έκρυβε, διότι εάν ήταν έτοιμη δε θα υπήρχαν και σχόλια αρνητικά, υβριστικά για τα θύματα, αλλά και ερωτήσεις τύπου «γιατί τώρα;» ή «τι σκοπεύει να κερδίσει;». Η προετοιμασία της κοινωνίας απαιτεί πρωτίστως προετοιμασία δική μας και του εαυτού μας απέναντι στο χειρότερό μας εχθρό, που τις περισσότερες φορές είναι ο ίδιος ο εαυτός μας. Πρέπει να βρούμε πρώτα αυτό που εμείς θέλουμε και επιδιώκουμε για τον εαυτό μας, να εναρμονιστούμε με το δικό μας ρυθμό της καρδιάς και του νου και ύστερα με το ρυθμό της κοινωνίας και τον παγκόσμιο ρυθμό. Τη στιγμή που μιλάμε για όλα αυτά, ένας άλλος άνθρωπος του εθνικού θεάτρου ο Δημήτρης Λιγνάδης οδηγείται στη φυλακή για κακοποίηση ανηλίκων. Το θετικό όλων αυτών είναι ότι θα μάθουμε πως η κακοποίηση δεν είναι «τρόπος ζωής» αποδεκτός και πως η όποια μορφή της (λεκτική, σωματική, ψυχολογική, σωματική, σεξουαλικά) πλέον θα αναγνωρίζεται, θα δηλώνεται, θα τιμωρείται. Όταν εφέτος συμμετείχα ενεργά και δυναμικά στη φωταγώγηση του λιμενοβραχίονα του Βόλου έλεγα από μέσα μου και έγραψα λίγο μετά «..με την ελπίδα να φέρουμε έστω και κάποια χαμόγελα στα θύματα της βίας…». Μπορεί τελικά αυτή η ευχή μου μέσα από την καρδιά μου μαζί με τις ευχές των φίλων σοροπτιμιστριών, αλλά και πολλών άλλων γυναικών να εισακούστηκε κάπου εκεί ψηλά. Άλλωστε όπως έλεγε ο Κοέλιο «όταν θέλεις κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το «αποκτήσεις…». Το σίγουρο είναι πως όλοι θέλουμε να τελειώσει κάποτε η βία. Είτε στον αθλητισμό είτε στα πανεπιστήμια είτε στους εργασιακούς χώρους είτε στο θέατρο. Όλοι ξέρουμε πως στο θέατρο της ζωής μπορείς να γίνεις ηθοποιός (να ποιείς ήθος), θεατρίνος ή και σάτυρος. Η επιλογή είναι καθαρά δική σου. Είμαστε το άθροισμα των επιλογών μας, εξάλλου.

 

Πώς μπορούμε να θωρακίσουμε τις γυναίκες απέναντι σε τέτοια περιστατικά;

 

Ο μόνος τρόπος είναι μέσω της νομικής οδού και της δημιουργίας των κατάλληλων δομών υποστήριξης. Δεν μπορούμε μόνο να έχουμε τηλεφωνικές γραμμές για καταγγελίες, αλλά πρέπει να επικοινωνήσουμε στις γυναίκες και σε όλα τα θύματα τον τρόπο που μπορούν να «σπάσουν τη σιωπή τους» χωρίς το φόβο να γίνουν αντιληπτά. Χρειάζονται κέντρα ψυχολογικής υποστήριξης, αλλά και φιλοξενίας των θυμάτων. Πρέπει να υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας, θέσπιση νόμων και κρατική υποστήριξη. Μόνο έτσι θα περιορίσουμε το πρόβλημα. Ακόμα και η ενημέρωση πρέπει να επικεντρωθεί σε θέματα πρακτικά. Εύκολα λέμε «μίλα» στο θύμα. Όμως, πρέπει να το ενημερώσουμε και για τις εναλλακτικές που έχει μόλις μιλήσει. Ενημέρωση- Στήριξη-Αποκατάσταση και Ενσωμάτωση εκ νέου στην Κοινωνία πρέπει να είναι όλα αυτά που θα πρέπει να μας απασχολούν ή κάπως έτσι.

 

Όντας γυναίκα σε ένα δύσκολο και ανταγωνιστικό χώρο ποιο χαρακτηριστικό της γυναικείας φύσης και ποιο του δικού σου χαρακτήρα θεωρείς ότι σε βοήθησε να σταθείς απέναντι στις προκλήσεις;

 

Η γυναικεία δύναμη. Η γυναίκα από τη φύση της είναι δυνατή. Άλλωστε είναι εκείνη που πονάει, γεννάει και φέρνει στον κόσμο παιδιά. Αυτό και μόνο της δίνει μία ξεχωριστή, χαρισματική δύναμη. Την κάνει να αντέχει, να παλεύει και να προσπαθεί ασταμάτητα. Και

όταν αυτή η εσωτερική δύναμη εξωτερικεύεται μέσα από ένα ήρεμο χαμόγελο τότε νομίζω μπορούμε και είμαστε ικανές να πετύχουμε τα πάντα. Αρκεί να έχουμε όνειρα, όραμα, στόχο και σίγουρα οργάνωση για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα.

 

Ποιο θεωρείς το πιο σημαντικό ανθρώπινο δικαίωμα;

 

Την ελευθερία. Χωρίς ελευθερία δεν μπορούμε να μιλάμε για ισότητα, ισονομία, δικαίωμα εκπαίδευσης, δικαίωμα ασφάλειας, δικαίωμα στη ζωή. Η κακοποίηση, η δουλεία, η λογοκρισία υπάρχουν όπου δεν υπάρχει ελευθερία. Φυσικά η ελευθερία δεν πρέπει να είναι ανεξέλεγκτη και χωρίς όρια, αλλά ορθώς οριοθετημένη και νομικά κατοχυρωμένη. Η ελευθερία σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του άλλου εφόσον ζούμε σε κοινωνίες.

 

Είσαι θετικός και αισιόδοξος άνθρωπος. Μοιράσου μαζί μας τη δική σου φιλοσοφία ζωής.

 

Η δική μου φιλοσοφία ζωής είναι αυτή που μοιράστηκα πριν λίγες μέρες με τη κ. Μαίρη Γαβαλά και θα μοιραστώ μαζί σου και σήμερα.  Αυτό που με σώζει στη ζωή μου, λοιπόν,  σε όλες τις δύσκολες στιγμές και βοηθάει στη διαχείριση του άγχους και της στενοχώριας είναι αυτό το απλό που κάνω από μικρή όταν κοιτάζω το μέλλον και το αύριο. Το μέλλον δεν είναι ποτέ τοίχος για μένα και αδιέξοδο. Είναι πάντα ανοιχτός ορίζοντας με φως. Οπότε λέω στον εαυτό μου τώρα είσαι εδώ στα δύσκολα, αλλά μετά από λίγες ώρες ή μέρες θα είσαι αλλού σε ένα όμορφο μέρος, στο Πήλιο που λατρεύω, στη θάλασσα στον Άγιο Ιωάννη, στο θέατρο στην Αθήνα, στο καφέ Μελίνα στην Πλάκα, στο Φρούριο στη Λάρισα, στη Μακρυνίτσα με φίλους αγαπημένους, νέους και παλιούς,  και έτσι κάνω focus σε κάτι όμορφο και κυρίως φωτεινό. Κάπως έτσι ξεπερνώ τα δύσκολα και αισιοδοξώ. Κάπως έτσι ξεπερνώ και τα νέα δεδομένα που έφερε η πανδημία. Κάπως έτσι είναι η ζωή. Όποιος και ότι σε κάνει να νιώσεις άσχημα δεν αξίζει. Πρέπει να μένει πίσω και εσύ να προχωράς. Κι αν και εκεί που πηγαίνεις πάλι δεν είσαι καλά, στρίβεις και αλλάζεις πορεία. Τα αδιέξοδα είναι δικά μας. Το ίδιο και τα περάσματα. Και μαζί τους οι ευθείες, οι ανηφόρες και οι κατηφόρες. Αρκεί να μη χάνουμε ποτέ το χαμόγελό μας. Αυτό είναι το όπλο μας. Αυτό και η νίκη μας.

 

 

Έχεις γράψει και ένα μυθιστόρημα και είσαι στην αναζήτηση εκδότη. Πόσο εύκολα παντρεύονται τα νούμερα, με σπουδές στα χρηματοοικονομικά και εργασία στον τραπεζικό χώρο τράπεζα είκοσι χρόνια τώρα, με τις λέξεις;

 

«Εν αρχή είναι ο λόγος…», όπου λόγος είναι η λογική. Ο λόγος είναι λογική, είναι λέξεις, είναι γεωμετρία, είναι μαθηματικά, είναι μέτρο, είναι ρυθμός, είναι κίνηση, είναι μουσική, είναι τέχνη.  Όταν σου αρέσουν τα μαθηματικά και οι αριθμοί, σου αρέσει να σχεδιάζεις γεωμετρικά σχήματα, γράμματα, λέξεις. Πάντοτε μου άρεσαν οι λέξεις. Γνώριζα ανάγνωση πριν καν πάω σχολείο. Ίσως επειδή και όλοι στην οικογένειά μου από τον παππού και τη γιαγιά, τον μπαμπά και τη μαμά, τους θείους, τα ξαδέρφια τους θυμάμαι με ένα βιβλίο παντού και πάντα να διαβάζουν και ν’ ανταλλάσσουν απόψεις έχοντας μία ιδιαίτερη αγάπη για την ελληνική γλώσσα. Μεγαλώνοντας δε σε ένα τέτοιο περιβάλλον αγαπάς τις λέξεις ακόμα πιο πολύ. Και από εκεί και πέρα το να γράφεις από ένα κείμενο, ένα άρθρο, ένα βιβλίο – που εύχομαι να εκδοθεί διότι ο κορονοιός έχει φέρει προβλήματα και στις εκδόσεις- δεν είναι δύσκολο. Οι σκέψεις με ένα μαγικό τρόπο αποτυπώνονται στο χαρτί. Νομίζω εσύ αυτό θα μπορούσες να μας το εξηγήσεις καλύτερα. Αν και θεωρώ πως κάποια πράγματα είναι και λίγο αυθόρμητα. Ο αυθορμητισμός δεν μπαίνει σε καλούπια και δεν απαιτεί εξηγήσεις και αναλύσεις. Εύχομαι πάντως κάποτε να καταφέρω να σου μοιάσω.

 

Ποιο βιβλίο σε επηρέασε τόσο ώστε να μιλάς ακόμη και μετά από καιρό  γι’ αυτό;

 

Πολλά βιβλία με έχουν επηρεάσει στη ζωή μου. «Ένα παιδί μετράει τ΄άστρα» του Μενέλαου Λουντέμη που μου το διάβαζε ο παππούς μου,  «ο Ξένος» του Αλμπέρτ Καμύ, ο «Αλχημιστής» του Πάολο Κοέλιο, «η Τεχνολογία του Dreamer” του Έλλιο ντ’ Άννα, που διάβασα πρόσφατα, το δικό σου πρόσφατο «Το μουσείο των ραγισμένων σχέσεων» που ανυπομονώ να παρουσιάσω στο Βόλο και πολλά ακόμα. Όμως, αυτό που θα συνεχίσω να διαβάζω ξανά και ξανά είναι η «Ασκητική» του αξεπέραστου Νίκου Καζαντζάκη.

 

Κλείνοντας, αν η ζωή ήταν οικονομικός όρος ποιος θα ήταν αυτός;

 

Η παρούσα αξία των ταμειακών εισροών και ταμειακών εκροών. Στο βαθμό που η ζωή μας θεωρείται επένδυση και εμείς επενδύουμε σε αυτή μέσα από τις επιλογές μας, κάθε στιγμή που βάζουμε ένα στόχο πρέπει να είμαστε σε θέση να αξιολογούμε τη δυνατότητα να τον επιτύχουμε μέσα από τα οφέλη και τα κόστη που θα έχει για εμάς και την οικογένειά μας η προσπάθεια αυτή. Ο υπολογισμός αυτός γίνεται με δεδομένα που αφορούν τη δεδομένη χρονική στιγμή και έχουν να κάνουν με ένα στόχο που χρονικά τοποθετείται στο μέλλον. Οπότε μιλάμε για παρούσα αξία ή προεξοφλημένη αξία στο παρόν βάσει εκτιμήσεων. Κατά συνέπεια, εάν αθροιστικά έχουμε την παρούσα αξία του συνόλου των στόχων ως την μαθηματική έκφραση των ονείρων και οράματός μας, τότε στην πράξη η παρούσα αξία είναι το μέτρο της ζωής μας στο τώρα. Και εάν το μέτρο μας είναι το άριστο πάλι καταλήγουμε στο soror – optima ή στον άριστο άνθρωπο ή καλύτερα σε ένα άνθρωπο που γνωρίζει ποιος είναι και τι θέλει. Άρα φτάνουμε σε αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι “γνώθι σαυτόν», δηλαδή στην αυτεπίγνωση και αυτογνωσία που αναφέρουν οι σύγχρονες επιστήμες της ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, της διοίκησης, της ηγεσίας. Και κάπως έτσι ένας οικονομικός τύπος με μαθηματική λογική μετουσιώνεται στην πράξη σε δημιουργία αφού μιλάμε για επένδυση, σε στόχο αφού μιλάμε για όφελος και κόστος,  σε λογική αφού περιέχει ορθολογική ανάλυση, σε λέξεις αφού τα πάντα είναι λόγος, σε δράση αφού επένδυση σημαίνει δημιουργία-παραγωγή έργου και τελικά  σε ζωή αφού η ζωή είναι επένδυση στα θέλω μας βάσει αυτών που μπορούμε και κατά συνέπεια αποτελεί άθροισμα των επιλογών μας. «Φτάσε όπου δεν μπορείς» έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης, όμως αυτό για να αποτελέσει όραμα  πρέπει να γίνει στόχος και να πραγματοποιηθεί με τρόπο μεθοδικό μέσα από το διαδοχικό σχεδιασμό των ενεργειών και επιλογών μας.

 

Ευχαριστώ πολύ! Καλή Άνοιξη στο νου, στην καρδιά, στη ψυχή, στον ορίζοντα, στη φύση, στις κλειστές πόρτες λόγω covid,  στα κρυμμένα μυστικά που μας βασανίζουν και σε όλα εκείνα που μας κρατούν πίσω… είναι η εποχή εξάλλου που το «άνθος της ζωής» μας χαρίζει την ομορφιά του… διότι κάθε λουλούδι που ανθίζει μας θυμίζει τη ζωή και τον έρωτα με τις στιγμές της, όπως εσύ μας έμαθες… εύχομαι τα καλύτερα σε εσένα και σε όλους μας!

Ιωάννα Γκανέτσα, Συγγραφέας

Βρείτε μας